Stylomierz - ze stylem na Ty!

Drogi Kubo!

Wprawdzie w ogóle się nie znamy. Ty nie wiesz kim jestem i ja nie wiem kim Ty jesteś. Ale może tak ma być, może los tego chciał? Może to było gdzieś zapisane, że mam Cię spotkać i wiedzieć, że Cię kocham. Nie wiem co teraz myślisz. Choć bardzo bym chciała wejść w Twoją głowę i wiedzieć co tam się dzieję. Albo i nawet w serce... Wiedzieć, że Ty coś czujesz do mnie. Że to jest uczucie, którym ja darzę Ciebie, Kubo.

I choć może Ci się wydawać, że postradałam wszystkie zmysły, ale tak nie jest. Nie wiem wszystkiego. Tak bardzo bym chciała, abyś odpisał. Odpisał to czego tak bardzo pragnę. Tylko dwa słowa. Nie więcej. Wystarczy: Kocham Cię! Nie masz pojęcia, ile byś mi sprawił radości. Myślę o Tobie bardzo długo. I nie miej mi tego za złe, ale uważam, że pasujemy do siebie.

Od dawna Cię obserwuję i wiem co lubisz, co kochasz, a czego nie. Tylko jednego nie wiem, czy kogoś kochasz... Nie wiem czym jeszcze mogę przekonać Cię o mojej miłości do Ciebie. Myślę, że wystarczyłyby dwa słowa. I wszystko byś zrozumiał. Kocham Cię! Ilona

Piszę do Ciebie, choć nie wiem, czy to ma sens. Myślę, o Tobie całe dnie i noce. KOCHAM CIĘ - to tylko dwa słowa... A znaczą tak wiele. Przynajmniej dla mnie.

Gdy Cię nie widzę, źle mi jest. A gdy zaś spotykam, boję się. I teraz możesz śmiać się, ale to nie zmieni tego co czuję do Ciebie. Dziś tylko jedno marzenie mam, byś teraz przy mnie stał. Byś mnie przytulił i objął w swych ramionach. To takie romantyczne jest... ale to tylko w mojej głowie znajduje się.

Nie mam pojęcia, czy kiedyś spełni się. Wiem, trochę to dziwnie brzmi. Może to tylko złudzenie, a może i nie. Kiedy Cię po raz pierwszy ujrzałam, zrozumiałam na czym polega prawdziwa miłość. I może Ty nie wiesz kim jestem, albo się domyślasz. Nie mam pojęcia. Dziś tylko jedno wiem, że tak bardzo, bardzo kocham Cię! Kocham Cię jak wiosnę po zimie, Jak liście na wietrze. Tak jak Mickiewicz Polskę kochał, Tak i ja Ciebie kocham!

Czytasz to i nie wiem o kim myślisz. Tak bardzo bym chciała, żebym to ja była. Pewnie to nie możliwe, choć ja mam nadzieję, że kiedyś, może za rok, za dwa. A może już jutro? Będziemy to razem czytać...

PS. I choć byś chciał czy nie, tak bardzo kocham Cię!

Pojechałam z ciotką na wakacje do Hiszpanii, byłam wniebowzięta. Lecz moja ciotka nie podzielała tej radości, bowiem miała jechać tam na romantyczny tydzień ze swoim facetem, który rzucił ją dwa dni przed wyjazdem.

Gdy dotarłyśmy na miejsce pomyślałam, że wszystko tu się ułoży. Ona znajdzie sobie przystojnego Hiszpana, a ja będę ją odwiedzać na wakacje. Wiem, że to niemożliwe, ale zawsze warto w coś wierzyć. Musiałam napisać do Huberta - mojego chłopaka. Lecz gdy wyciągnęłam telefon z kieszeni zadzwoniła Anka - przyjaciółka.

- Izka muszę Ci coś powiedzieć, wiem, że to nieodpowiednia chwila, ani moment, ale posłuchaj mnie przez chwilę. Pewnie będziesz miała mi to za złe, lecz ja jako twoja przyjaciółka nie mogę tego przed Tobą ukryć. Gdy wracałam ze szkoły, widziałam Huberta, który bardzo szczęśliwy szedł z wiszącą mu na szyi blondyną. Obawiam się, że to była Kaśka, od zawsze zazdrościła Ci go, teraz musiała wykorzystać to, że wyjechałaś. OK teraz możesz mnie zabić - powiedziała Anka

Stałam jak wmurowana, nie mogłam wydusić z siebie słowa. Nagle przyszło mi na myśl. „Po co mam się tym typem przejmować i tak nie byłam z nim szczęśliwa.”

- Dzięki Anka, nie zabiję cię. Nie masz co się bać, ale proszę Cię obserwuj ich, mam pewien plan. Sorry muszę kończyć, ciotka wraca. Pa

- Pa - odpowiedziała Anka

Pierwsza kolacja w hotelu i już poznałam paczkę znajomych. Ada, Wojtek, Zuza, Filip, Julka, Igor i Kola.

- Słuchajcie - zaczęła Ada - dzisiaj zbiórka o 20.00 płyniemy łódkami na wyspę! Iza ty też chodź z nami.

- OK. To może być ciekawe. Słuchajcie ja muszę pędzić do ciotki.

Dochodziła 20.00 gdy po cichu wymknęłam się z pokoju, by ciocia nic nie zauważyła.

- Dobra jest już Iza, możemy płynąć - powiedziała Julka

- Więc tak, łódki są trzy osobowe - dodał Igor - ja mogę płynąć z Adą i Julką

- OK to ja płynę z Zuzą i Kolą - odpowiedział Filip

 - Tak, więc ja z Wojtkiem - bardzo się cieszyłam, gdyż Wojtek okropnie mi się podobał.

Dopływaliśmy do wyspy.

- Wojtek! – krzyknęłam z przerażeniem - Gdzie są wszyscy?!

- Też bym to chciał wiedzieć, może już są na miejscu. Chodź - podał mi rękę, by pomóc mi wyjść z łódki

 - Chyba musimy ich poszukać - odparłam

- Tak, wiesz, tam koło tej palmy mamy swoje miejsce zbiórki, tam powinni być.

Księżyc oświetlał nam drogę, zrobiło się bardzo romantycznie. Przy palmie nie było nikogo. Nie wiedzieliśmy co robić. Postanowiliśmy wrócić. Płynęliśmy łódką, gdy blask księżyca padał na wodę. Było jak w bajce. Marzyłam tylko o pocałunku z Wojtkiem. Chciałam mu coś powiedzieć, lecz ten mnie przytulił, chyba się domyślił, że jest mi zimno. Pomyślałam: „Nie no, co za typ, żeby nie wykorzystać takiego momentu. Trudno muszę wziąć sprawy w swoje ręce.” Zaczęliśmy się całować. Gdy nagle usłyszeliśmy krzyki i brawa. Kola wrzeszczała:

- No wreszcie się doczekaliśmy! Już chcieliśmy wracać!

Wiedziałam, że to tylko wakacyjna miłość, ja mieszkam w Poznaniu, a Wojtek we Wrocławiu. Gdy wracałam już do domu, dostałam sms od Wojtka, z radością napisał mi, że w najbliższym miesiącu przeprowadza się bardzo blisko mnie, i że nie wyobrażam sobie jak bardzo blisko. Mieszkałam w bliźniaku, drugi dom był wolny, lecz jakieś nieznajome małżeństwo kupiło go. Okazało się, że to rodzice Wojtka.

Była zima, kiedy nieszczęśliwie się poślizgnęłam i upadłam na kolano. Czułam, że mnie boli, ale myślałam, że to tylko chwilowo. Za kilka dni miałam spotkanie z trenerem, chciałam się dostać do Gwardii Wrocław i się dostałam! Byłam strasznie szczęśliwa, ale na pierwszym treningu kolano nie dawało mi spokoju. Musiałam iść do lekarza. Okazało się, że mam poważną kontuzję i nie mogę trenować przez pół roku, bo będę miała operację. Byłam załamana, lecz z pocieszeniem przyszedł mój największy wróg, chłopak, w którym nieszczęśliwie się zakochałam w pierwszej klasie gimnazjum.

- Wiem, że nie spodziewałaś się mnie w tak trudnej dla Ciebie chwili - powiedział Szymon

- To dobrze, że wiesz. Ale co Ci przyszło do głowy, żeby przyjść do mnie?

- Karolina, posłuchaj...

- Oo robi się interesująco – powiedziałam

- Proszę daj mi skończyć.

- OK

 - Wtedy tzn. jak Ty byłaś w pierwszej klasie, a ja w drugiej i gdy do mnie napisałaś, byłem szczęśliwy, ale nie mogłem Ci tego powiedzieć.

- Dlaczego? - pytałam dociekliwie

- Nic nie rozumiesz. Jak bym wyglądał w oczach kolegów?

- Nie! Nic już więcej nie mów, idź stąd jeśli masz takie coś pleść. Nie będę tego słuchać.

- Jak chcesz, ale przed wyjściem muszę coś jeszcze zrobić. Wtedy Szymek mnie pocałował. Ale ja nie mogłam być z nim, nie po tym co on mi zrobił.

- Poczekaj chwilę. Muszę Ci coś powiedzieć – zatrzymałam go - Nie mogę być z Tobą, powiedz jak to będzie wyglądało. Przez cały rok się kłóciliśmy, a teraz jak dwa zakochane gołąbki?

- W sumie masz rację, ale ja chcę być z Tobą!

- I ja też. Ale nie rozumiesz, że nie możemy być razem?

- Rozumiem, ale wiedz jedno, kocham Cię i zawsze będę Cię kochać. Gdy tylko Cię ujrzałem wiedziałam, że chcę być z Tobą. Proszę Cię pamiętaj o tym.

- Też Cię kocham. Chodź do mnie na chwilkę. Muszę Cię pocałować, bo nie wytrzymam. Wiem, że to miłość od pierwszego wejrzenia, ale niestety nieszczęśliwa... Być może kiedyś spotkamy się i dojrzejemy do tej miłości, bądź też nie.